6 Oct 2007, 16:50, 33 x viewed

Je cultuur wordt je beperking
Wie je bent bestaat niet meer
De klank en de geur van je verleden, gonzen als echo’s door je hoofd
In de verte zie je een lichtpunt en een zonnestraal verwarmd je huid
Hoor je moeder roept, je ruikt, het eten is klaar
Een traan rolt over je wang, eenzaam valt hij in een modderpoel
De echo’s gonzen, je adem hijgt, je ruikt de aarde onder je schoenen
Maar de aarde, is niet jouw land,